1. Həmin vaxtlarda bunu çox adama deməmişdim. Çünki bəzi həqiqətlər var ki, deyildikcə böyüyür. Və böyüdükcə səni udur. Mən udulmaq istəmirdim. Ayaqda qalmalı idim. Çünki ailədə birinin çökməyə haqqı yox idi.
Həkim yollarını,analizlərini, Metastaz sözünü ilk dəfə eşidəndə başa düşdüm ki, bu artıq xəstəlik deyil, işğaldır. Bədən ölkədir, xəstəlik düşmən. Və biz artıq müharibədəyik.Evdə bu xəbəri necə demək lazım olduğunu bilmirdim. Heç deməmək daha asan görünürdü. Atama deməmək isə daha çətin. Çünki o, hər şeyi üzümüzdən oxuyurdu. Biz susduqca o, daha çox anlayırdı.
Onu tez-tez dəniz kənarına aparırdım. Meşəyə. Sakit yerlərə. O qabaqda yeriyirdi. Mən həmişə bir az arxada. Arxadan baxmaq təhlükəsiz idi. Üzünə baxsaydım, çökəcəkdim. Elə bil beynimdə “burada saxla” düyməsi var idi və o anı dondurmaq istəyirdim. Zamanın necə də həyasızcasına axıb getdiyini o anlarda dərk eləmişəm. Həmin gəzintilərdə atamla Danışanda üzünə baxmırdım. Çünki gözlərim həmişə dolu olurdu. Hərəkətdə ola ola danışmaq daha asan idi. Ancaq şüuraltım çoxdan yas tutmuşdu. hər şeyi mən həll edirdim. Həkimlə danışan mən, qərar verən mən, sakitləşdirən mən. Hamı mənə baxırdı. Heç kim soruşmurdu ki, bəs sən kimə baxırsan? insan güclü olmaq məcburiyyətində qaldıqca, içindəki insan ölür. Mən bunu gec başa düşdüm.
Bugün tanış biri atasının xərçəng olduğunu deyib məndən məsləhətli həkim və nələr edə biləcəyini soruşdu. Köməklik etdim Təbii ki. Ancaq sonda ona dedim ki, bütün bunlar həkimlər,xəstəxanalar,mrt cavabları filan bütün bu proseslər onunla sənin aranda olan qısa zamanı yeyəcək (Əgər vəziyyət pisdirsə). Bu prosesləri eləməlisən sözsüz ki, amma ən mühüm olanını bu qarmaqarışıq içində olub unutma. Onunla gəz. Danış. Sus. Amma mümkün qədər çox orada ol. Arxadan baxmağa hazır ol.